الکامپ ۱۴۰۵؛ از یادگیری کنار استاد تا رویای ساختنِ آینده

الکامپ ۱۴۰۵ برای من فقط یه نمایشگاه نبود؛ جایی بود که نقاب‌ها کنار رفت و واقعیتِ اکوسیستم تکنولوژی ایران بیشتر از همیشه مشخص شد.

وقتی "API کال" رو به اسم نوآوری می‌فروشند!

توی نمایشگاه غرفه‌هایی مثل noqte.ai رو دیدم که وقتی ازشون درباره هسته نوآوری پرسیدم، جوابشون این بود: «همین که این رو آوردیم نوآوریه!». اما صریح بگم: API کال کردن از مدل‌های آماده، آن هم با پولِ مردم، نوآوری نیست. توهین به شعورِ مخاطب است که تکنولوژیِ دیگران را بسته‌بندی کنیم و به اسمِ ابداعِ خودمان بفروشیم. ما در اکوسیستم‌مان نیاز به حل مسائل داریم، نه صرفاً بازاریابی برای کدهایِ دیگران.

تکنولوژی‌ای که برای همه نباشد، ناقص است

بخشِ دردناکِ ماجرا، نادیده گرفتنِ ساده‌ترین اصول انسانی بود. دسترس‌پذیریِ (Accessibility) نمایشگاه برای افرادِ توانمندِ عزیز، فاجعه‌بار بود. اینکه مدعیِ تکنولوژی باشیم اما نتوانیم مسیرِ حرکتِ شخصی که با محدودیتِ حرکتی می‌آید را هموار کنیم، نشانه عقب‌ماندگیِ ساختاری است. تکنولوژی که همه را در بر نگیرد، در نهایت فقط یک ویترینِ توخالی است.

لحظه طلایی: کنارِ استاد

با وجودِ همه این انتقادات، الکامپ لحظاتِ نابی هم داشت. عکسِ من کنار «استاد اردشیر کاویانی» برای من یه لحظه‌ی نمادینه؛ یعنی «من از اینجا شروع کردم، اینجا کنار کسی ایستادم که بیشترِ دانشِ شبکه‌ام رو از او یاد گرفتم». این عکس برای من یعنی ادایِ احترام به گذشته و عهدی که با خودم بستم تا سال بعد، خودم با محصولاتی که دغدغه‌ی واقعیم هستن (جاجینو و اُکار)، غرفه‌ی اختصاصی‌ام رو داشته باشم.

پیامی برایِ آینده

و در نهایت، دیدنِ غرفه‌ی بچه‌هایِ «سمپاد» بهم انرژی داد. اونجا خبری از APIهایِ آماده نبود، بلکه شورِ ساختنِ واقعی جریان داشت. بهشون گفتم: «فقط بدونید که وجودتون خیلی باارزشه».

امیدوارم سال بعد، الکامپ جایی باشه که نه فقط ویترینِ شرکت‌ها، بلکه میدونِ بازیِ کسانی باشه که واقعاً برای حلِ مسائلِ این کشور تلاش می‌کنن.